Health talk in Awoo (12/8/2016)

Vrijdagochtend vertrokken Anna, Omdar, Alexandra en Ellen samen met de Oegandese toppertjes Gladys en Sunday Clay naar Kal Ali voor de eerste health talk. Met z’n allen kropen we in een Jeep: Omar naast de chauffeur, de Belgische meisjes op de achterbank en Gladys en Sunday in de koffer (nadat ze ons overtuigd hadden van het feit dat hun Afrikaanse maag wel meer gewoon is dan dat)! Ondanks dat de auto naar Belgische normen al overvol was, pikten we de verantwoordelijke van het health center nog op en mocht die zich nog gezellig bij ons op de achterbank nestelen. De roestbruine wegen leidden ons door het vruchtbaar groene landschap, waar schoolkinderen verwonderd opkeken toen ze de jeep zagen passeren en uitbundig begonnen te zwaaien. Het eindpunt van onze rit was een klein dorp, bestaande uit een kerkje aan de ene kant van de weg en talrijke hutjes aan de andere kant. Enkele enthousiaste dorpbewoners zaten ons al op te wachten en het dorpshoofd groette en verwelkomde ons uitgebreid.

Onze health talk ging over hepatitis B, malaria en HIV/aids. De dorpelingen luisterden met veel interesse en vuurden al hun vragen en bedenkingen op ons af. In tussentijd waggelde een schattig biggetje de kring binnen en legde het zich er bij, huppelden kleine geitjes in het rond en kakelden de loslopende kippen lustig verder. Op het einde maakten we de dorpelingen blij met staaltjes tandpasta die we de voorbije maanden in België verzamelden en we hadden ook gratis condooms. Na deze geslaagde eerste health talk stapten we met een voldaan gevoel de auto in om koers te zetten richting onze thuishaven: Gulu. Op een 20-tal km echter ging de voorband van de jeep plat en wachtten we een “African 15 minutes” (lees: een dik uur, waarbij we gelukkig konden schuilen in een tankstation voor een regenbui). Toen we eens wilden gaan kijken hoe het vervangen van de band vlotte, was de auto echter spoorloos verdwenen! Daar kwam nog bij dat de chauffeur zijn GSM ook niet meer oppakte… We begonnen te vrezen dat we achtergelaten waren en misschien beter op zoek gingen naar een lokale bus (of in het slechtste geval naar energie voor een lange wandeling). Gelukkig kwam onze jeep (mét gerepareerde band) aangereden en konden we een uurtje later de beentjes onder tafel schuiven bij onze gastmama’s! Een zalig einde van een geslaagde, avontuurlijke dag. J

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s